Lupus Białogórski

Lupus Białogórski (właść. Werg Wergoragi, Werg iwem Orig), 659-751 p.I.C., władca Białogóry w latach 700-751 p.I.C. Postać zapomniana po stronie auriańskiej, legendarna i fundamentalna dla historii strony wergańskiej. Wychowany w Rezerwacie Wideł, przejął władzę po ojcu, Origu mimo oporu ze strony widlańskiej szlachty. Przyjął elladzkie imię Lupus, nawiązał kontakty z państwami południowymi i szybko dał się poznać jako zręczny administrator i charyzmatyczny przywódca. Przyczynił się nie tylko do powstania pierwszej poza Imperium Aurianum szkoły filozoficznej pod przywództwem Mściwoja z Kwartii, ale też założył Białogórską Katedrę Nauk Wyzwolonych, gdzie niekiedy wykładał anatomię. Powszechnie mówiono o nim jako o magu, choć sam wprowadził ustawy zakazujące jakichkolwiek wróżb.

Trzykrotnie żonaty – za każdym razem z kobietami wywodzącymi się z Iwemwergich. Pierwsza żona Orra, matka Kaharry i Amary (obie ur. 13 VI 675) zmarła w połogu. Druga, Ajara dała mu dwóch synów – Raorga (ur. 679) i Warroha (ur. 680). Zmarła ona w wyniku zamachu w roku 685. Trzecia żona, Kaharra dała mu najmłodszą córkę, Ihrę, lecz została zabita w rozruchach rok po jej narodzinach. Był to ostatni znany związek formalny Lupusa, choć w 714 r. p.I.C. zaręczył się on z córką Beatusa Marcusa Warusa, wpływowego w odradzającym się Imperium Auriańskim szlachcica.

W roku 715 p.I.C. Lupus po nieudanym ataku hrabiego Kwartii, Magnusa na tereny Rezerwatu, uczestniczył w wyprawie ratunkowej, gdzie zaginął bez wieści. Jako, że starsze dzieci króla zniknęły równie tajemniczo w tym samym czasie, a Ihra-Irena miała zaledwie dziewięć lat i opinię małej wiedźmy, rządy w Białogórze przejęło stronnictwo proauriańskie, lecz decydujący głos w państwie miał Beatus, który został mianowany wbrew swojej woli namiestnikiem cesarskim. Lupus powrócił w 720 r., na czele wojsk rebelianckich. Po powstaniu Granicy po stronie auriańskiej został skazany na damnatio memoriae – jego imię zostało wymazane ze wszystkich dokumentów, inskrypcji i kronik, choć pamięć wśród ludu przetrwała jeszcze dwieście lat nim zlała się z mitami auriańskimi i seaxońskimi. Po wergańskiej tronie Granicy Lupus przejął rolę króla Białogóry, a także nadzorował szkolenie swoich dzieci i wnuków. Na swojego następcę wyznaczył prawnuka, Werga I. Zmarł 13 Awrira-lutego 751 r. p.I.C. i został pochowany w Katedrze Ireny.

12 kwietnia 2017